۲۰ ژوئن ۲۰۲۶ - یک مطالعه جدید که در مجلهDiabetes Metabolism Research and Review  منتشر شده است، نشان می‌دهد که صرف نظر از وضعیت اقتصادی-اجتماعی (SES)، افراد مبتلا به دیابت نوع ۱(T1D)  که فعالیت بدنی انجام می‌دهند، بهبودهایی را در کنترل گلایسمیک و لیپید خود تجربه می کنند.

فعالیت بدنی برای حفظ سلامت قلبی-متابولیک و درمان دیابت نوع ۱ضروری است. با این حال، بسیاری از افراد مبتلا به دیابت نوع ۱علی‌رغم توصیه‌های دستورالعمل‌ها مبنی بر حداقل ۱۵۰ دقیقه ورزش با شدت متوسط تا شدید در هفته، همچنان کم‌تحرک باقی می‌مانند. ورزش منظم منجر به بهبود پروفایل لیپیدی، کاهش خطر عوارض، کاهش نیاز به انسولین و بهبود کنترل گلایسمیک می‌شود. با این حال، موانعی مانند محدودیت‌های سیستمی، عدم اعتماد به تنظیم انسولین و ترس از هیپوگلیسمی، مشارکت در فعالیت بدنی را مختل می‌کنند.

وضعیت اقتصادی-اجتماعی(SES)  تأثیر قابل توجهی بر نتایج گلایسمیک، خطر عوارض و مرگ و میر دارد؛ به طوری که SES پایین‌تر با خودمدیریتی ضعیف‌تر و ورزش کمتر مرتبط است. این مسئله که آیا ارتباط بین فعالیت بدنی و کنترل گلایسمیک در سطوح مختلفوضعیت اقتصادی- اجتماعی تفاوت دارد یا خیر، با استفاده از معیارهای پایش مداوم قند خون (CGM) نامشخص باقی مانده بود. در این مطالعه، محققان با استفاده از سنسور سنجش مداوم گلوکز یا CGM، اثرات مجزا و ترکیبی فعالیت بدنی و SES را بر کنترل گلایسمیک در افراد مبتلا به دیابت نوع ۱ مورد بررسی قرار دادند.

در این تحقیق مقطعی، ۴۲۳فرد مبتلا به دیابت نوع ۱از یک مرکز بهداشتی عمومی شرکت کردند و برای ارزیابی سطح فعالیت بدنی خود پرسشنامه کوتاه بین‌المللی فعالیت بدنی(IPAQ)  را تکمیل کردند. وضعیت اقتصادی-اجتماعی(SES)  با استفاده از میانگین درآمد خالص سالانه بر اساس منطقه سرشماری محاسبه شد. معیارهای کنترل گلایسمیک شامل زمان در محدوده (TIR) و زمان در یک محدوده ی بسیار باریک و کنترل شده(TITR[1]) بود که از داده‌های CGM وHbA1c  به دست آمد.

بهبود کنترل گلایسمیک به‌طور مستقل با درآمد بالاتر و فعالیت بدنی مرتبط بود. بالاترین چارک فعالیت با ۸.۰ + درصدTIR  و کاهش ۰.۴۷- درصد HbA1c  همراه بود(p < 0.01).

تأثیر ثروت برTIR  تا حدی توسط فعالیت بدنی تعدیل شد، اثر غیرمستقیم خالص (بتا=2.42، p= 0.013) که ۲۳ درصد از اثر کلی را تشکیل می‌داد.

ارتباط مشخصی بین SES و فعالیت بدنی وجود نداشت. صرف نظر از وضعیت مالی، افرادی که فعال بدنی بودند، پروفایل لیپیدی بهتری داشتند و نیاز به انسولین آن‌ها ۱۶ درصد کاهش یافته بود. افزایش جزئی درTBR (زمان در محدودۀ پایین) بدون هیپوگلیسمی طولانی‌مدت مشاهده شد.

در مجموع، در میان افراد مبتلا به دیابت نوع ۱، فعالیت بدنی با بهبود تنظیم لیپید و گلوکز و همچنین کاهش نیاز به انسولین مرتبط است. تقریباً یک چهارم اثر وضعیت اقتصادی- اجتماعیبر نتایج گلایسمیک ناشی از تفاوت در فعالیت بدنی است و مزایای آن در تمام سطوح درآمدی صادق است.

منبع:

https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/physical-activity-improves-glycemic-control-in-t1d-across-all-income-levels-suggests-study-172854